“Je kunt niet van kinderen vragen om te groeien, als je dat zelf niet durft.”

Bertjan Koops van ‘t Jagt is schoolcoördinator op OBS Ter Borch. In dit interview vertelt hij hoe groei, leren en ontwikkelen voor hem geen abstract beleid is, maar dagelijkse praktijk voor zichzelf, voor het team en voor de stichting als geheel.

Groeien begint bij jezelf
Voor Bertjan is persoonlijke ontwikkeling geen bijzaak. “Ik ben best kritisch op mezelf,” vertelt hij. “Ik probeer eerst naar mijn eigen handelen te kijken voordat ik iets buiten mezelf leg.” Die houding sluit naadloos aan bij hoe hij Stichting Baasis ervaart: een organisatie waar ruimte is om te leren, vragen te stellen en keuzes te maken die bijdragen aan je ontwikkeling.

Die ruimte voelde hij al vanaf zijn start. Toen hij begon bij OBS Ter Borch was hij net gestart met de schoolleidersopleiding. Eén voorwaarde had hij wel, zijn tweede opleidingsjaar wilde hij afronden. “Dat was geen discussiepunt. Er werd meteen gezegd: natuurlijk, dat regelen we. Dat gaf direct het gevoel dat we op één lijn zaten als het gaat om ontwikkeling.”

Van leerkracht naar leidinggevende
Bertjan begon ooit voor de klas, maar merkte op een gegeven moment dat het begon te knagen. “Op een gegeven moment merkte ik dat ik toe was aan een volgende stap in mijn eigen ontwikkeling.” Dat besef bracht hem richting een leidinggevende rol, niet omdat hij het onderwijs wilde verlaten, maar juist omdat hij zich binnen het onderwijs verder wilde ontwikkelen.

De overstap maakte hij bewust op een nieuwe school. “In een nieuw team starten in een nieuwe functie maakte het makkelijker. Er was geen vast beeld van mij als ‘die ene collega’, waardoor ik echt in die rol kon groeien.”

Ontwikkeling als gezamenlijke verantwoordelijkheid
In zijn huidige rol ziet Bertjan hoe belangrijk het is om ook anderen ruimte te geven om te groeien. “We proberen teamleden te faciliteren in tijd en ruimte, zodat ze zich kunnen ontwikkelen op een manier die past bij henzelf én bij de school.” Dat vraagt soms ook kwetsbaarheid. Groei brengt onzekerheid met zich mee. Durven zeggen: ik weet het even niet, dát is kracht.”

Die openheid is volgens hem voelbaar in het team. In gesprekken, tijdens lesbezoeken, maar ook gewoon bij de koffie. “Als het te snel gaat, wordt dat uitgesproken. Als iemand iets nodig heeft om zich te ontwikkelen, dan is daar ruimte voor. Dat ontstaat alleen als je het gesprek echt met elkaar voert.”

Zichtbaarheid maakt het verschil
Wat Bertjan sterk waardeert aan Stichting Baasis, is de betrokkenheid vanuit de organisatie. “Mensen van het stafbureau komen letterlijk de school in. Ze vragen hoe het gaat, hoe je je voelt in je werk, waar je tegenaan loopt.” Niet omdat het moet, maar omdat het helpt. “Die zichtbaarheid maakt dat je je gehoord voelt en dat maakt ontwikkelen makkelijker.”

Ook tussen scholen onderling wordt kennis gedeeld. In werkgroepen, samenwerkingen en informele contacten. “Niet iedereen hoeft alles zelf uit te vinden. Als iets werkt, deel je het. En als het niet past, laat je het liggen, ook dat is prima.”

Waarom groei onmisbaar is
Waarom is groei, leren en ontwikkelen zo belangrijk voor Stichting Baasis? Voor Bertjan is dat helder: “We werken met kinderen. Van hen verwachten we dat ze zich ontwikkelen, ieder op hun eigen manier. Dan kunnen wij als professionals niet zeggen: voor ons geldt dat niet.”

Volgens hem vraagt goed onderwijs om professionals die blijven kijken, blijven leren en durven aanpassen. “Het hoeft niet perfect. Dat kan ook niet. Maar je moet wel elke dag een klein beetje beter willen zijn.”